8 υπερδυνάμεις που έχει κάθε μαμά!

8 υπερδυνάμεις που έχει κάθε μαμά!

Όταν ένα παιδί έρχεται στον κόσμο, φέρνει μαζί του δεκάδες νέους ρόλους για τη μαμά του. Οι μαμάδες είναι τα πολύ-εργαλεία της φύσης: έχουν μια λύση για κάθε σου πρόβλημα, μια πληρωμένη απάντηση σε κάθε σου ερώτηση, ένα πρόχειρο σνακ όταν πεινάς, έχουν δύναμη αρσιβαρίστα στα μικρά τους μπράτσα και τόση αγάπη στην καρδιά τους, που φτάνει για δέκα οικογένειες. 

Οι μαμάδες είναι οι ήρωες της καθημερινότητας. Οι εργαζόμενες, οι νοικοκυρές, αυτές που έχουν βοήθεια κι αυτές που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνες τους, οι ευκατάστατες κι εκείνες που μετρούν τα ψιλά τους στο τέλος του μήνα, οι παντρεμένες και οι ανύπαντρες, οι μαμάδες με ένα, δύο, τέσσερα και οκτώ παιδιά –όλες οι μαμάδες είναι ήρωες με σούπερ δυνάμεις. Όπως…

1. Υπέρ-ακοή

Όταν μια γυναίκα γίνεται μαμά η αίσθηση της ακοής της αποκτά καινούριες υπέρ-δυνατότητες. Ένα τόσο δα βήξιμο απ’ το παραδιπλανό δωμάτιο ακούγεται καθαρότατα στ’ αυτιά της μαμάς, ένας σύντομος λυγμός από το δωμάτιο του μωρού φτάνει κατευθείαν στ’ αυτιά της ακόμη κι αν μεσολαβούν τρεις κλειστές πόρτες και μια τηλεόραση που παίζει στη διαπασών. Όταν είσαι μαμά, η υπέρ-ακοή σου, μπορεί να ξεχωρίσει ποιο απ’ τα τρία σου παιδιά σηκώθηκε μέσα στη νύχτα, μόνο απ’ τον ήχο των μικροσκοπικών βημάτων.

2. Υπέρ-όραση

Αντίστοιχα, οι μαμάδες είναι προικισμένες με την σπάνια υπερδύναμη της βιονικής όρασης. Οι απανταχού μαμάδες μπορούν να διακρίνουν τον μικροσκοπικό λεκέ στο κάτω δεξί μέρος της μπλούζας σου, το ακόμη πιο μικροσκοπικό σπυράκι στο πιγούνι σου και κάθε τσαπατσουλιά που με επιμέλεια προσπαθείς να κρύψεις.

3. Υπερφυσική δύναμη (για το μέγεθός τους!)

Μια μαμά ύψους 1,60 και μετρίου βάρους είναι ικανή να σηκώσει διψήφιο αριθμό από γεμάτες σακούλες του super market ή της λαϊκής, ενώ ταυτόχρονα κρατάει στην αγκαλιά της τον δίχρονο γιο της. Μπορεί να καθαρίσει, να τυλίξει και να αποθηκεύσει μόνη της τα χαλιά την Άνοιξη και να σηκώσει χωρίς καμία βοήθεια το υπέρδιπλο στρώμα του κρεβατιού της για να αλλάξει σεντόνια.

Και το σημαντικότερο: Μπορεί να κουβαλήσει στους ώμους της το τρίχρονο πιτσιρίκι της, στην αγκαλιά της το καινούριο μωρό και από κάπου να βρίσκεται κρεμασμένο και το μεγάλο παιδί.

4. Μπορούν να γίνουν αόρατες

Μία πραγματικά δυσεύρετη υπερδύναμη έχει στα χέρια της κάθε μαμά αυτού του κόσμου: μπορεί να γίνεται αόρατη τις πιο κατάλληλες (για τους άλλους!) στιγμές. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει για να εξαφανιστεί εντελώς από τον χώρο είναι να πει κάτι σαν: «Ποιος θα βοηθήσει να βάλουμε τα ψώνια στη θέση τους;» ή «Πλύνετε γρήγορα χέρια –τρώμε!» ή «Ποιος θα με βοηθήσει να στρώσουμε το κρεβάτι;» ή «Μπορείτε να παίξετε λίγο πιο σιγά;».

5. Έχουν ενσωματωμένο ανιχνευτή αλήθειας

Η μαμά σου τα ξέρει όλα. Ξέρει πότε λες ψέματα, ξέρει πότε λες μισή αλήθεια, ξέρει πότε πασχίζεις να κρύψεις κάτι και πότε έχεις ενοχές. Διαβάζει τη γλώσσα του σώματός σου σαν την αλφαβήτα και ξέρει τι λένε τα μάτια σου ακόμη κι όταν εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις. Οι μαμάδες είναι οι άψογοι ανιχνευτές ψεύδους που η τεχνολογία πολεμάει εδώ και χρόνια να τελειοποιήσει.

6. Έχουν 10 (περίπου) χέρια

Όταν γίνεσαι μαμά αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή πρέπει να σταματήσει να σου δίνει παιδιά και να αρχίσει να σου δίνει χέρια. Η θεά Κάλι της ινδουιστικής μυθολογίας ωχριά μπροστά στη μέση μαμά! Ο πιο επιδέξιος ταχυδακτυλουργός δεν πιάνει μία μπροστά στις μαμάδες. Μια μαμά μπορεί να μιλάει στηρίζοντας το τηλέφωνο στον ώμο της, να ανακατεύει το φαγητό για να μην κολλήσει με το δεξί της χέρι, να φτιάχνει τη λίστα για τα ψώνια με το αριστερό και με κινήσεις γατόπαρδου να νανουρίζει το μωρό κουνώντας το ριλάξ με το ένα πόδι.

7. Είναι πιο γρήγορες απ’ τη σκιά τους

Νομίζεις ότι ο Λούκυ Λουκ ή ο Flash είναι οι γρηγορότεροι ήρωες στην ιστορία της ανθρωπότητας, μέχρι να δεις μια μαμά να εκτοξεύεται από τη θέση της και με πλονζόν να σώζει τον γιο της από βέβαια ράμματα! Η κλασική αυτή μαμαδίστικη υπερδύναμη, μπορεί να μελετηθεί και σε περιβάλλον... κουζίνας. Έχετε δει ποτέ μαμά-μαγείρισσα-νοικοκυρά να κάνει βουτιά από το σαλόνι στην κουζίνα, για να σώσει τον ελληνικό που φούσκωσε ή τη σάλτσα που είναι έτοιμη να ξεχειλίσει;

8. Προβλέπουν το μέλλον

Οι απανταχού μαμάδες έχουν την εκνευριστική συνήθεια να έχουν σχεδόν πάντα δίκιο και να προβλέπουν με ακρίβεια το (δυσοίωνο συνήθως) μέλλον των παιδιών τους. Τα παιδιά από την άλλη, έχουν την αντιστοίχως εκνευριστική συνήθεια να μην ακούνε ποτέ τη μαμά τους. Μερικές μόνο από τις πάγια σωστές προβλέψεις των μαμάδων-Τειρεσίων είναι:

-Αν δεν πάρεις μπουφάν, θα κρυώσεις. Το βράδυ κάνει ψύχρα.: Δυό μέρες μετά έρχεται το κρυολόγημα να επισφραγίσει την προφητεία.

-Πήγαινε τουαλέτα τώρα. Μετά θα θες και δεν θα μπορείς!: Δύο ώρες μετά έρχεται η τεντωμένη κύστη να επισφραγίσει την προφητεία.

-Μην το κάνεις αυτό. Θα χτυπήσεις!: Δυό δευτερόλεπτα μετά, χτυπάς.

-Τώρα είσαι μικρή και δεν καταλαβαίνεις, αλλά όταν μεγαλώσεις θα με θυμηθείς!: Δύο... δεκαετίες μετά, την θυμάσαι. Και είχε σε όλα -μα όλα!-δίκιο 

ΠΗΓΗ : http://www.mama365.gr/28282/8-yperdynameis-poy-ehei-kathe-mama.html

Χρόνος για το ζευγάρι. Είναι σημαντικός για τη σχέση;

Χρόνος για το ζευγάρι. Είναι σημαντικός για τη σχέση;

Ξέρουμε βέβαια το πόσο δοκιμάζεται ο θεσμός του γάμου στις μέρες μας.  Ακούγεται πολύ συχνά το ερώτημα, ρητορικό ή όχι για την αιτία αυτής της φθοράς.  Οι ψυχολογικές μελέτες πως οι σχέσεις των ζευγαριών φθείρονται γρήγορα, ότι η αρχική έλξη καταλήγει αργά ή γρήγορα σε συμβιβασμό ή αδιαφορία και ενίοτε σε έναν ανηλεή αγώνα υπεροχής.  Θίγοντας το θέμα του χρόνου που το ζευγάρι αφιερώνει στη σχέση του, μας δίνεται η ευκαιρία να τονίσουμε ότι ίσως αυτό μπορεί να αποτελέσει το «γιατρικό» της φθοράς. Ίσως εκεί να είναι κρυμμένη μια αλήθεια που αν βγει στο φως μπορεί και να βοηθήσει. Τα περισσότερα ζευγάρια στις μέρες μας δεν ξεκινούν από μια σύμβαση-συμφωνία που έκαναν άλλοι γι’ αυτούς.  Ξεκινούν από απόλυτα προσωπική επιλογή και μάλιστα συχνά, τα νέα ζευγάρια φθάνουν στο γάμο μετά από περιόδους συγκατοίκησης.  Θα έλεγε κανείς λοιπόν πως οι βάσεις είναι εξαιρετικές για την επιτυχία.  Ας δούμε όμως λίγο τα πράγματα με στόχο τη παρατήρηση και όχι τη κριτική. Πολύ συχνά, ενώ το ζευγάρι μοιράζεται πολλά πράγματα, (κρεβάτι, κατσαρόλα, αυτοκίνητο, τραπεζικό λογαριασμό, έξοδα, ευθύνες, δουλειές, υποχρεώσεις), ξεχνάει να μοιραστεί κάτι που θα λειτουργούσε θεραπευτικά για την φθορά που θεωρητικά τουλάχιστον φέρνει ο χρόνος. Ξεχνά να διαθέσει χρόνο ο ένας στον άλλο. Μέσα στον αγώνα της καθημερινότητας που αναμφίβολα δεν είναι εύκολος, το ζευγάρι παραμελεί, μια αμοιβαία υποχρέωση που είναι το «καλώς έχειν» του άλλου.  Αυτό δεν γίνεται βέβαια γιατί αποφασίζεται από κοινού και συνειδητά.  Γίνεται γιατί το θέμα περνά σε δεύτερη προτεραιότητα.  Ο «χρόνος μαζί» συχνά μετατίθεται διότι κρίνεται ως μη αναγκαίο συστατικό για την ευτυχία ή για να είμαστε πιο ακριβείς κρίνεται ως περιττή πολυτέλεια.  Γίνεται γιατί η συμβίωση φέρνει στην επιφάνεια όλο το μεγαλείο της ανωριμότητας των συζύγων που πολύ εύκολα εναποθέτουν την ευθύνη στον άλλο.   Ενώ λοιπόν στις αρχές της σχέσης αφιέρωναν ώρες εξαιρετικά πολλές τις περισσότερες φορές (λάθος και αυτό) ο ένας στον άλλο, σιγά-σιγά αποσύρονται στα «πρέπει» και ξεχνούν τα «θέλω».  Ένα από αυτά τα «θέλω» είναι για τον καθένα μας ο ελεύθερος χρόνος, η διασκέδαση, η ψυχαγωγία, η παρέα του ενός για τον άλλο. Και για να μην παρεξηγηθούμε δεν εννοούμε απαραίτητα πως ο χρόνος αυτός χρειάζεται να είναι ένα τρυφερό τετ α τετ υπό το φως των κεριών, ούτε μια απόδραση σε παραμυθένιους προορισμούς.  Αυτά συμβαίνουν σε λίγους και κυρίως στο κινηματογράφο ή στις διαφημίσεις. Απέχουν από την καθημερινότητα του σημερινού ελληνικού ζευγαριού.  Μιλάμε για ένα συνεμαδάκι οι δυό (χωρίς φίλους), για ένα καφεδάκι οι δυό (χωρίς φίλους), για ένα ουζάκι, για ένα τάβλι, για μια βόλτα, για ένα διάβασμα της εφημερίδας ή του βιβλίου, για μια συζήτηση για θέματα όχι απαραίτητα οικογενειακά ή προσωπικά.  Μιλάμε για λίγο προσωπικό χρόνο αφιερωμένο εξαιρετικά στον άλλο.  Μιλάμε να ξεχάσουμε για λίγο το ρόλο μας ως γονείς ή τις όποιες υποχρεώσεις μας  και να θυμηθούμε το ρόλο  του συντρόφου, ενώ τα παιδιά βρίσκονται απασχολημένα και ασφαλή σε φίλους ή στη γιαγιά.   Για κάποιο λόγο ενώ τα περισσότερα ζευγάρια ξεκινούν κάπως έτσι,  στιγμές σαν κι αυτές αρχίζουν σιγά-σιγά να αραιώνουν, ώσπου χάνονται μέσα στις αναμνήσεις του παρελθόντος.  Και όσο χάνονται, τόσο πιο δύσκολο είναι να ξαναέρθουν στο προσκήνιο.  Μια καλή αρχή λοιπόν για τα νέα ζευγάρια, ίσως είναι να προσπαθήσουν να μην χάσουν την αρχική επαφή, να προσπαθήσουν να συντηρήσουν τη συνήθεια από την αρχή της σχέσης, όταν ακόμη το ζευγάρι είναι μόνο του χωρίς παιδιά και υπάρχει ο χρόνος.  Ας το κάνουν συνήθεια.  Και αν ίσως  δεν  το έχουν καταφέρει και έχει ήδη χαθεί η συνήθεια, όποιος μπορεί ας τολμήσει να την ξαναφέρει στην επιφάνεια πριν να είναι αργά.  Ας μην επιτρέπουμε στον ανταγωνισμό να κυριαρχεί στις σχέσεις.  Ας μην λέμε με προσδοκία και ενίοτε με θυμό «ας το κάνει εκείνος ή εκείνη, γιατί να το κάνω εγώ;».  Ας τολμάμε να δίνουμε αυτά που περιμένουμε να πάρουμε.  Είναι πάντως παρατηρημένο πως τα ζευγάρια που παραμένουν σε αρμονία μέχρι τα βαθιά τους γηρατειά είναι εκείνα που έχουν χτίσει τη φιλία περισσότερο από κάθε τι άλλο.  Είναι εκείνα που έχουν να μοιραστούν κοινά ενδιαφέροντα και ασχολίες. Κοντινότητα Η αποδοχή και η εκπαίδευση ως προς το «κοντά» είναι βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του γάμου.  Δεν υπάρχει άλλη σχέση με μεγαλύτερη κοντινότητα από αυτή που αναπτύσσεται μέσα στο γάμο.  Συχνά είναι παρεξηγημένη υπόθεση και έχει υποστεί μεγάλη κακοποίηση που τείνει να υπερκαλύψει και εκείνη την έννοια του σεβασμού στην ιδιωτικότητα του άλλου.  Δεν εννοούμε αυτό.  Δεν εννοούμε ότι το ζευγάρι πρέπει να είναι παντού και πάντα μαζί, σε απόλυτη ταύτιση ιδεών, απόψεων και θέσεων.  Αντιθέτως μάλιστα.  Ο σεβασμός στον «Εαυτό» οδηγεί στο σεβασμό του «Άλλου». Είναι θέμα σεβασμού προς τον εαυτό μας και τον σύντροφό μας λοιπόν να διαθέτουμε χρόνο ο ένας για τον άλλο.  Είναι ένας άγραφος νόμος τον οποίο προσυπογράψαμε όταν συμφωνήσαμε να έρθουμε εις «γάμου κοινωνία».  Και είναι και υποχρέωση προς την κοινωνία αφού το ζευγάρι αποτελεί τον πρωταρχικό πυρήνα της ένωσης και της δημιουργίας. Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενιακή Σύμβουλος

Πηγή : Paidorama.com 

Διαζύγιο: Πώς θα το πούμε στα παιδιά;

Διαζύγιο: Πώς θα το πούμε στα παιδιά;

Το διαζύγιο είναι μια επίπονη διαδικασία για όλα τα μέλη της οικογένειας, έντονα συναισθηματικά φορτισμένη και συχνά, με πολλές συγκρούσεις ανάμεσα στους γονείς. Κανείς δεν αποφασίζει να φτιάξει οικογένεια έχοντας στο μυαλό του ότι πρόκειται να χωρίσει. Πολλές φορές όμως τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα ονειρευόμαστε, πολλές φορές οι συγκρούσεις ανάμεσα στο ζευγάρι είναι συνεχείς και έντονες ενώ άλλες φορές ο ένας απομακρύνεται συναισθηματικά από τον άλλον.

Πολλές φορές, το ζευγάρι παρατείνει την απόφαση του διαζυγίου «για χάρη των παιδιών». Κάνουν υπομονή μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά ή ελπίζοντας ότι οι εντάσεις θα ατονήσουν με τον καιρό. Τα παιδιά όμως είναι εκεί, αντιλαμβάνονται την ένταση όσο κι αν προσπαθούν οι γονείς να τα προστατεύσουν, ακούνε / κρυφακούνε συζητήσεις στους, παρατηρούν στους συναισθηματικές δυσκολίες των γονιών στους και την κακή στους διάθεση.

Φαίνεται στους, πως δεν είναι το ίδιο το διαζύγιο που πληγώνει τα παιδιά αλλά η κακή επικοινωνία και σχέση μεταξύ των γονιών, κάτι που μπορεί να υπάρχει πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο. Ένα διαζύγιο λοιπόν, μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά και προστατευτικά για το παιδί όταν αυτό γίνει ομαλά και με καλή συνεργασία ανάμεσα στους γονείς. 

Πώς μπορούν να μιλήσουν οι γονείς στο παιδί για το διαζύγιο;

-  Είναι καλό να μιλήσουν και οι δύο γονείς μαζί με τρόπο ήρεμο και σαφές και να χρησιμοποιούν λόγια ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Η συζήτηση αυτή είναι πράγματι σοβαρή και συναισθηματικά φορτισμένη και δε χρειάζεται να προσπαθούν να την κάνουν να μοιάζει εύκολη ή ευχάριστη.

-  Είναι σημαντικό να έχουν συναποφασίσει οι γονείς από πριν τα «πρακτικά ζητήματα», ποιος θα μετακομίσει, πού θα βρίσκεται, πότε θα βλέπει το παιδί, πώς θα μπορέσει να τον /την βρίσκει το παιδί, ώστε να παρέχουν στο παιδί μια νέα σταθερή ρουτίνα, να του δώσουν την αίσθηση της ασφάλειας,  ότι πρόκειται να συμβεί κάτι για το οποίο διατηρούν τον έλεγχο.

-   Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να δοθεί χρόνος και χώρος στο παιδί να ανοιχτεί, να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις απορίες του, τις ανησυχίες του. Δεν είναι ασυνήθιστο τα παιδιά να ενοχοποιούνται σε αυτές τις περιπτώσεις, να αισθάνονται υπεύθυνα για αυτό που συμβαίνει και να προσπαθούν να αποτρέψουν το διαζύγιο των γονιών τους μέσα από τη συμπεριφορά τους. Χρειάζεται οι γονείς να κάνουν σαφές στο παιδί ότι είναι δική τους απόφαση και σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται το παιδί για αυτό. Χρειάζεται να γίνει σαφές ότι οι γονείς αποφασίζουν να χωρίσουν και να πάψουν να είναι ζευγάρι, δε θα πάψουν όμως ποτέ να είναι γονείς.

-  Το σπουδαιότερα για το παιδί σε αυτή τη δύσκολη περίοδο είναι να αισθάνεται ασφάλεια, να αισθάνεται ότι οι γονείς του θα το αγαπάνε πάντα και θα είναι δίπλα του για να το στηρίζουν.

-  Ενδεχομένως το παιδί να παραμείνει σιωπηλό και να χρειαστεί χρόνο για να επεξεργαστεί αυτό που οι γονείς του ανακοινώνουν. Χρειάζεται οι γονείς να δώσουν αυτό το χρόνο και να του δείξουν ότι θα είναι εκεί όταν θα είναι έτοιμο να ανοίξει τα συναισθήματά του. Τη συναισθηματική έκφραση του παιδιού μπορούν να διευκολύνουν οι γονείς όταν οι ίδιοι εκφράζουν τα δικά τους συναισθήματα, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο και ενθαρρύνοντας το παιδί να κάνει το ίδιο.

Με την συνεργασία της κας Κλεοπάτρας Τσουχνικά, Ψυχολόγος  (στη Γραμμή115 25 «Μαζί για το παιδί»)

Πηγή : imommy.gr

Ο Ρόλος του Πατέρα στην Ψυχική Ανάπτυξη του Παιδιού

Ο Ρόλος του Πατέρα στην Ψυχική Ανάπτυξη του Παιδιού

Εισήγηση της κ. Ιουλίας Σουλάνδρου στην Ημερίδα του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού - Η Αγκαλιά, με θέμα "Εγκυμοσύνη και Μητρότητα - Προβλήματα και Λύσεις. Η Θέση της άγαμης μητέρας στη σύγχρονη κοινωνία"

Ιουλία Σουλάνδρου
Ψυχολόγος
 

     Συνήθως ο πατέρας είναι αυτός ο οποίος εδραιώνει στην ψυχή του παιδιού το συναίσθημα της ασφάλειας. Θεωρείται ο προστάτης και ο υπερασπιστής της οικογένειας.
     Για πολύ καιρό οι θεωρητικοί της ψυχολογίας αγνόησαν το ρόλο του πατέρα στην οικογένεια και ειδικά στην ανάπτυξη του παιδιού.
     Ίσως γιατί πίστευαν ότι η επίδραση του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας.
     Σήμερα η επιστήμη της ψυχολογίας έγκυρρα μας λέει ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την προσωπικότητα του παιδιού.
     Το 50% των χωρισμένων πατεράδων καταλήγουν να έχουν χάσει την ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους. Κάποιοι διακόπτουν κάθε επικοινωνία, άλλοι διατηρούν μια εθιμοτυπική σχέση, ίσως αυτή που έχει επιβάλλει το Δικαστήριο. Με τον τρόπο αυτό το μήνυμα πυο στέλνει στο παιδί είναι ότι δεν αξίζει το χρόνο του και την προσοχή του. Ένα μήνυμα που με επιείκια θα χαρακτηρίζαμε "τραυματικό" και όταν το παιδί είναι αγόρι η κατάσταση επηρεάζει αποφασιστικά την ψυχή του παιδιού.
     Αρχικά όλοι ως βρέφη βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες μας πρόθυμα και με ευαισθησία. Ψυχολογικά το διάστημα αυτό δεν είναι ένα νεκρό διάστημα όπου το νεογέννητο δεν αντιλαμβάνεται τίποτα.
     Από τη σχέση ανάμεσα στους γονείς και το βρέφος πηγάζουν πολλά γεγονότα, σιωπηλά, αόρατα και μυστηριώδη που εμφανίζονται στο τέλος του δεύτερου μήνα.
     Το χαμόγελο στην εμφάνιση ενός προσώπου είναι ένα αποτέλεσμα της σωστής συμπεριφοράς και των δύο γονέων.
     Τα μωρά που έχουν στερηθεί τη στοργή και την προστασία που πηγάζει και από τους δύο γονείς το πρώτο χαμόγελο αργεί να φανεί.
     Η μητέρα στους πρώτους αυτούς μήνες είναι σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Το βρέφος χρειάζεται να νιώθει την αγάπη μέσα στα μάτια της μητέρας, αυτή αναζητά επίμονα γιατί του είναι απαραίτητη. Αυτή τη χρονική περίοδο δημιουργείται και ενισχύεται η παρουσία ή μη του συναισθήματος της αγάπης, μεταφέρεται στο βρέφος όπου σιγά-σιγά δυναμώνει, παγιώνεται και γίνεται αιώνια. Εδώ ο πατέρας πρέπει να προστατεύσει και να αποδεχτεί αυτή τη σχέση και έτσι σιγά-σιγά με τη δική του παρουσία στο πλάι της γυναίκας του πλέον να αρχίσουν οι πρώτες ανεξαρτητοποιήσεις του βρέφους από την τόσο απαραίτητη προσκολλητική σχέση με τη μητέρα, ώστε αυτή η σχέση να μην φτάσει στο όριο της παθολογίας και έτσι να δημιουργηθούν ψυχολογικά προβλήματα και να εκδηλωθούν στο άτομο σαν ενήλικας πλέον.
     Οτιδήποτε αποκτηθεί στην ηλικία αυτή, καλό ή κακό, παραμένει κτήμα του για όλη τη ζωή και επηρεάζει αποφασιστικά την ψυχή του παιδιού.
     Η πατρότητα είναι το ίδιο ευχάριστη και απαραίτητη στο παιδί με την μητρότητα. Το ίδιο το παιδί αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δέχεται τις φροντίδες του πατέρα του. Πολλοί πατέρες βρίσκουν τη συγκίνηση που δοκιμάζουν από τις αντιδράσεις, όταν περιποιούνται τα παιδιά τους, σαν ένα από τα πιο μεγάλα πλεονεκτήματα του να είναι κανείς πατέρας, Αυτό συμβαίνει γιατί οι φροντίδες είναι αυτές που μας κάνουν να νιώθουμε το παιδί σαν τον ίδιο μας τον εαυτό.
     Η ασχολία του πατέρα με το παιδί του δίνει την ευκαιρία να ξαναδοκιμάσει ο ίδιος κάποιες χαρές από τη δική του παιδική ζωή: Τη χαρά του παιχνιδιού, μια δυσκολία που ξεπεράστηκε σωστά, μια επιτυχία ή αποτυχία.
     Ο πατέρας που συμπεριφέρεται απέναντι στο παιδί του όχι μόνο σαν δυνατός αλλα και με στοργή κρατάει στα χέρια του το κλειδί της ευτυχίας και της ψυχικής ισορροπίας του παιδιού του. Η σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού εξαρτάται σ' ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του πατέρα. Όταν ο πατέρας απουσιάζει, το πρότυπό του μένει κενό και αφήνεται στο παιδί ν' ανακαλύψει στα τυφλά την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα αγόρια να γίνονται ευάλωτα στη μίμηση στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται από τη νοοτροπία της κοινωνίας (σκληρές, επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές) κρατώντας ουσιαστικά μια ψυχική απόσταση σπό τους άλλους, η οποία θα στέκεται εμπόδιο στη σχέση τους με τους άλλους.
     Σε ακραίες περιπτώσεις μέσα από την απελπισμένη ανάγκη τους για μια ανδρική ταυτότητα, υιοθετούν συμπεριφορές που φτάνουν μέχρι την παραβατικότητα.
     Ένας πατέρας που συμμετέχει πολύ λίγο στη ζωή του παιδιού του και αυτό το πολύ λίγο το περνά αποδοκιμάζοντάς το, μαλώνοντάς το, μεταβάλλεται στη φαντασία του σαν ο χωροφύλακας του σπιτιού.
     Το αποτέλεσμα τόσο της άσχημης και ανώριμης συμπεριφοράς της άσκησης των πατρικών καθηκόντων, όσο και της υπερβολικής χρήσης της πατρικής εξουσίας καταλήγουν σχεδόν στο ίδιο σημείο. Επαναστατική, παραβατική, βίαιη αντίδραση από μέρους του παιδιού ή ολοκληρωτική υποταγή, και τα δύο το ίδιο καταστροφικά για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού.
     Η επιρροή του πατέρα πάνω στο παιδί θα ήταν πιο μεγάλη αν τις λίγες ώρες που περνούν μαζί τις διέθετε να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο. Ο πατέρας πρέπει να είναι ο πρώτος και ο καλύτερος φίλος του παιδιού από τον πρώτο χρόνο της ηλικίας του. Για να γίνει αυτό δεν πρέπει το παιδί να τον φοβάται, αλλά να τον σέβεται και να τον αγαπά.
     Η μητέρα πρέπει να βλέπει με καλό μάτι τις σχέσεις του παιδιού της με τον πατέρα, να τις βοηθά και όχι να γίνεται εμπόδιο σε αυτές. Γύρω στα πέντε το παιδί δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον πατέρα του. Είναι μια φυσιολογική εκδήλωση που πρέπει να ενισχυθεί και από τους δύο γονείς και όχι να την βλέπει η μητέρα σαν ταπείνωση ή παραμερισμό της. Τα παιχνίδια και οι χαρές μαζί με τον πατέρα αποκτούν μια σπουδαιότητα που απλώνεται πέρα από την πραγματική σημασία του ρόλου του πατέρα. Είναι η εικόνα του "άνδρα" μέσα στο σπίτι. Ο πρώτος σύντροφος των αγοριών, ο πρώτος φίλος των κοριτσιών. Ο γιος διδάσκεται πώς να γίνει πατέρας από τον ίδιο του τον πατέρα. Γνωρίζει τις σχέσεις του πατέρα του με τα άλλα αδέρφια του και παρακολουθεί προσεκτικά τον τρόπο που αντιδρά ο πατέρας απέναντι στον ίδιο.
     Το κορίτσι μαθαίνει πως είναι ο άνδρας και πως συμπεριφέρεται ο πατέρας. Οι σχέσεις του πατέρα με την μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους σαν συζύγων. Ειδικά για το αγόρι ο πατέρας αποτελεί το πρότυπο που σαν μικρός το μιμείται και σαν μεγάλος θέλει να ταυτιστεί μαζί του.
     Είναι φανερό πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

 

• ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  
• Μοσκώφ Αμίνα, Όταν το αγόρι μεγαλώνει χωρίς πατέρα.
• http://www.vita.gr/html/ent/056/ent.2056.asp
• Τομέας Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πειραματική Σχολή Γονέων.
• Γεωργάς Δημήτριος, Κοινωνική Ψυχολογία, τ. Α'
• Γεωργάς Δημητριος, Κοινωνική Ψυχολογία, τ. Β'
• Γιαννοπούλου Σμαραγδή, Για να γίνει το παιδί μας σωστός άνθρωπος.

Πηγή :http://www.agalia.org.gr/

Πώς πρέπει να πλένουμε τα ρούχα του μωρού μας;

Πώς πρέπει να πλένουμε τα ρούχα του μωρού μας;

Το δέρμα ενός μωρού είναι πολύ ευαίσθητο γι’αυτό και χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα.

1. Πλένουμε κάθε καινούργιο ρούχο που αγοράζουμε πριν το φορέσει το μωρό μας, όσο καθαρό και φρεσκοπλυμένο κι αν φαίνεται.

2. Στην αγορά θα βρείτε προϊόντα καθαρισμού που απευθύνονται ακριβώς στην ηλικία του μωρού σας. Θα πρέπει να σιγουρευτείτε ότι είναι δερματολογικά ελεγμένο. Στην συνέχεια δεν έχετε παρά να διαλέξετε το προϊόν που σας ταιριάζει καλύτερα, σε υγρή μορφή, σε σκόνη ή ακόμα και σε ταμπλέτες.

3. Πλένετε χωριστά τα δικά σας ρούχα από τα ρούχα του μωρού. Όσο χρονοβόρα κι αν είναι αυτή η διαδικασία, είναι πολύ σημαντική για το μωρό, και το ιδανικό θα ήταν να πλένουμε τα ρούχα του ξεχωριστά μέχρι και την ηλικία των 7 ετών. Παρ’ όλα αυτά, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα για κάτι τέτοιο, θα σας προτείναμε να τα τοποθετήσετε σε μια ειδική θήκη ή σε μια μαξιλαροθήκη για να τα προστατέψετε από τη φθορά που μπορεί να προκληθεί μέσω της τριβής με τα υπόλοιπα ρούχα.

4. Χρησιμοποιήστε τη σωστή δόση απορρυπαντικού, σύμφωνα με τον πίνακα δοσολογίας που, συνήθως, βρίσκεται στο πίσω μέρος του απορρυπαντικού. Το να προσθέσουμε μεγαλύτερη δόση απορρυπαντικού δεν σημαίνει ότι τα ρούχα θα καθαρίσουν καλύτερα. Αντιθέτως, μπορεί να μην ξεβγαλθούν καλά, με αποτέλεσμα να μείνουν κατάλοιπα στα υπόλοιπα ρούχα.

5. Καλό θα ήταν να μην χρησιμοποιείτε το ίδιο μαλακτικό που χρησιμοποιείτε για τα δικά σας ρούχα, γιατί έχουν καταγραφεί περιπτώσεις που προκλήθηκε αλλεργία σε μωρά. Αν θέλετε οπωσδήποτε να βάλετε και μαλακτικό, θα σας προτείναμε ένα μαλακτικό ειδικό για τα μωρά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η χρήση του είναι προαιρετική.

6. Επιλέξετε ένα πρόγραμμα πλύσης στους 40 βαθμούς Κελσίου και ξέβγαλμα 3-4 φορές, για να μην μείνουν υπολείμματα από το απορρυπαντικό πάνω στα ρούχα.

7. Σιδερώνετε απαραιτήτως τα ρούχα του μωρού για να αποστειρωθούν με τη δύναμη του ατμού. Ειδικά αν τα έχετε κρεμάσει σε κάποια απλώστρα στη βεράντα ή στο μπαλκόνι σας, το σίγουρο είναι ότι θα γεμίσουν σκόνη και μικρόβια, που μόνο με το σιδέρωμα θα εξοντωθούν.

8. Όταν σιδερώνουμε, τα ρούχα του μωρού, τα αφήνουμε να κρυώσουν εντελώς και να φύγει κάποια πιθανή υγρασία που έχουν από το ατμοσίδερο, πριν τα τακτοποιήσουμε σε συρτάρια και σε ντουλάπια.

9. Το απορρυπαντικό για τα παιδικά ρούχα πρέπει να έχει σαν βάση το σαπούνι, ενώ δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται λευκαντικά.

Πηγή: mommydotcom.gr

Το φαντασιακό παιχνίδι κάνει καλό!

Το φαντασιακό παιχνίδι κάνει καλό!

Καλοκαίρι σημαίνει απρογραμμάτιστο και χωρίς επίβλεψη παιχνίδι. Και είναι ίσως το καλύτερο «εκπαιδευτικό» δώρο που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς στα παιδιά μας.

Τα σχολεία έκλεισαν και το καλοκαίρι είναι εδώ. Τα παιδιά διαθέτουν λοιπόν άφθονο χρόνο να εξερευνήσουν τη γειτονιά, να ανακαλύψουν τα μυστήρια, τους θησαυρούς και τα δράματα που είναι κρυμμένα. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα παιδιά που απλά μεταβαίνουν από την μια προγραμματισμένη και υπό την επίβλεψη ενηλίκων δραστηριότητα, στην επόμενη.

Το άνευ όρων παιχνίδι αποτελεί το γόνιμο έδαφος όπου τα παιδιά ενισχύουν τους κοινωνικούς τους δεσμούς, χτίζουν την συναισθηματική τους ωριμότητα, αναπτύσσουν τις γνωστικές ικανότητες τους και θωρακίζουν την υγεία τους. Η αξία του ελεύθερου παιχνιδιού, της ονειροπόλησης, της λήψης ρίσκων και της ανακάλυψης της ανεξαρτησίας αναλύθηκε αρκετά φέτος από ειδικούς και σύμφωνα με μια νέα έρευνα ψυχολόγων από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο αποκαλύπτει πόσο σημαντικές είναι αυτές οι δραστηριότητες στην ανάπτυξη της λεγόμενης γνωστικής εκτελεστικής λειτουργίας.

Το ελεύθερο παιχνίδι αποτελεί τον τρόπο της Φύσης να διδάξει στα παιδιά ότι δεν είναι αβοήθητα. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, χωρίς την επίβλεψη ενηλίκων, τα παιδιά έχουν τον έλεγχο και πειραματίζονται στην περαιτέρω διεκδίκηση του. Ακόμη, τα παιδιά μαθαίνουν να λαμβάνουν αποφάσεις, να δημιουργούν και να ακολουθούν κανόνες, να λύνουν τα προβλήματα τους και να συνεννοούνται με συνομηλίκους τους ως ίσος προς ίσο.

Οι νηπιαγωγοί στην Αμερική αξιολογούν την ικανότητα των παιδιών για αυτορρύθμιση ως τη σημαντικότερη ένδειξη για την ετοιμότητα τους για την σχολική ζωή.

Κατά συνέπεια, αν θέλετε να δώσετε στα παιδιά σας εφόδια για την νέα σχολική χρονιά, μειώστε το χρόνο των συμπληρωματικών μαθημάτων ή των summer campsκαι αφήστε τα παιδιά να παίξουν. Αφήστε τα να δημιουργήσουν ένα βασίλειο φαντασίας όπου οι κακοί δράκοι, οι λευκοί μάγοι και οι ορδές τεράτων δίνουν μάχες και νικούν ή ηττούνται κατά βούληση.

Πηγή : www.mikroimegaloi.gr

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια του Αχιλλέα, ενός παιδιού με αυτισμό.

Ο κόσμος μέσα από τα μάτια του Αχιλλέα, ενός παιδιού με αυτισμό.

Της Βασιλικής Λυμπεροπούλου

«Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Το όνομά μου είναι Αχιλλέας. Είμαι ένα φυσιολογικό εννιάχρονο παιδί, όπως όλα τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Ή μάλλον σχεδόν σαν τα άλλα παιδιά. Άλλωστε, ο καθένας δεν έχει τη δική του προσωπικότητα; Έτσι κι εγώ.

Δεν μου αρέσει να με αγγίζουν, δεν θέλω χάδια και φιλιά. Από μικρός ήθελα να μένω στο καρότσι μου χωρίς πολλές αγκαλιές. Θα σου εκμυστηρευτώ κάτι. Πάντα αποφεύγω τη βλεμματική επαφή.
Δεν θέλω να με κοιτούν στα μάτια. Γενικά, δεν έχω ανάγκη να ασχολούνται μαζί μου. Νιώθω άβολα όταν βρίσκομαι με πολύ κόσμο. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου, γι’ αυτό αναστατώνομαι. Προτιμώ να μιλάω με τον εαυτό μου. Δεν με νοιάζει ποιος με ακούει. Πάντως, στους άλλους δεν μου αρέσει να μιλάω. Προτιμώ να κάνω χειρονομίες και μόνο όταν θέλω κάτι σημαντικό.

Αντίθετα, μπορώ να κάθομαι μόνος μου ώρες ολόκληρες να ασχολούμαι με ένα παιχνίδι. Στην αρχή, ερχόταν η αδερφή μου και μου χαλούσε το παιχνίδι μου! Μου έλεγε ότι αυτό το παιχνίδι δεν παίζεται έτσι και μου έδειχνε πώς να παίζω σωστά. Μα έχει το παιχνίδι σωστό ή λάθος τρόπο; Το αγαπημένο μου παιχνίδι είναι τα αυτοκινητάκια. Μου αρέσει να τους βγάζω τις ρόδες και να τις ξαναβάζω. Μια μέρα ήρθε η αδερφή μου και άρχισε να τα τσουλάει και να τα ρίχνει μακριά. Τότε κι εγώ άρχισα να ουρλιάζω και να τραβάω τα μαλλιά μου. Η μαμά μου τη μάλωσε και η αδερφή μου έκλαιγε. Δεν ήθελα να την κάνω να κλάψει. Ήθελα μόνο να της δείξω ότι δεν θέλω να παίξει μαζί μου. Η αδερφή μου βάζει διάφορους κανόνες, που εγώ άλλες φορές δεν τους καταλαβαίνω κι άλλες φορές τους ξεχνάω. Γι’ αυτό προτιμώ να παίζω μόνος. Και να μην μου πειράζουν τα παιχνίδια μου! Μου αρέσει να είναι όλα σε τάξη, καθένα έχει τη θέση του. Όταν κάποιος τους αλλάζει θέση αναστατώνομαι και φωνάζω πάλι. Έτσι, καταλαβαίνουν και δεν τα πειράζουν!

Αναστατώνομαι ακόμα και όταν νιώθω αλλαγές γύρω μου. Δεν θέλω αλλαγές! Λατρεύω τη ρουτίνα μου. Θέλω να ξυπνάω το πρωί και να ακολουθώ το καθημερινό μου πρόγραμμα. Όχι, δεν βαριέμαι. Νιώθω ηρεμία όταν κάνω συνέχεια τα ίδια. Σου το είπα και πριν, μπορώ να παίζω ώρες με το ίδιο παιχνίδι, μπορώ να πηγαίνω για ώρες μπρος- πίσω το σώμα μου ή να λέω συνέχεια την ίδια λέξη.
Η αδερφή μου μού λέει συνέχεια ότι θέλω να γίνεται το δικό μου. Μα όλοι αυτό δεν θέλουν; Θα ήταν αλήθεια πολύ δύσκολο να καταλάβω τι θέλει ο άλλος, ώστε «να κάνω το δικό του»!!!

Άλλες φορές παραπονιέται επειδή δεν απαντάω στις ερωτήσεις της. Μάλιστα, μια φορά η μαμά μου αναρωτιόταν μήπως δεν ακούω καλά. Μα δεν είναι αλήθεια αυτό. Ακούω τα πάντα! Απλώς μου κάνει κάποιες ερωτήσεις που δεν ξέρω την απάντηση ή χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο για να τη σκεφτώ. Όταν προσπαθώ να της απαντήσω, συχνά επαναλαμβάνω τη φράση που είπε. Εκείνη στην αρχή νόμιζε ότι την κοροϊδεύω. Όμως για μένα είναι ένας εύκολος τρόπος για να πιάσω συζήτηση μαζί της.

Η αδερφή μου είναι εντελώς διαφορετική από μένα. Εκείνη αποζητά την προσοχή των γονιών μας σχεδόν μανιακά. Πολλές φορές νιώθω ότι με ζηλεύει λίγο. Όχι πως δεν με αγαπάει, αλλά να… μερικές φορές νομίζω ότι οι γονείς μας ασχολούνται πιο πολύ με εμένα παρά με εκείνη, αν και δεν θέλω. Ίσως να έχει δίκιο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά οι γονείς μου ασχολούνται πιο πολύ μαζί μου. Μάλιστα, έχω και μια δική μου δασκάλα που κάθεται μαζί μου όταν είμαι στο σχολείο. Τα άλλα παιδιά έχουν μόνο τη δασκάλα της τάξης. Εγώ έχω δύο: η μία είναι η δασκάλα της τάξης, η κυρία Φωτεινή και η άλλη είναι η κυρία Αργυρώ.

Η κυρία Αργυρώ κάθεται συνέχεια δίπλα μου στην τάξη και με βοηθάει στα μαθήματα. Μου λέει να μην κάνω κάποια πράγματα γιατί ενοχλούν τους συμμαθητές μου. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να ενοχλεί τους άλλους όταν μιλάω ή όταν πετάω πράγματα κάτω ή διάφορα άλλα. Τώρα έχω σταματήσει να τα κάνω αυτά. Στην αρχή δυσκολεύτηκα πολύ. Όμως, η κυρία Αργυρώ από όλα όσα έκανα, με άφηνε μόνο να χτυπάω ρυθμικά το μολύβι μου στο θρανίο. Με ηρεμούσε πάρα πολύ αυτή η κίνηση και ο ήχος. Σιγά σιγά, μου πήρε το μολύβι και τώρα χτυπάω το δάχτυλό μου. Έτσι, ούτε τους άλλους ενοχλώ όπως λέει, ούτε εγώ αναστατώνομαι! Θα αναρωτιέσαι τώρα πώς καταφέρνει η κυρία Αργυρώ να μου αλλάζει τις συνήθειες. Είναι πολύ απλό. Μου δείχνει ακριβώς τι πρέπει να κάνω. Όταν μου μιλούν οι άλλοι, ακόμα και η μαμά μου δεν καταλαβαίνω τι θέλουν. Ας πούμε, η μαμά μου έδινε μια μέρα ένα μολύβι και ένα χαρτί. Εγώ πήρα το χαρτί και το έσκισα. Μου αρέσει να σκίζω χαρτιά! Εκείνη όμως δεν ήθελε να κάνω αυτό και άρχισε να μου φωνάζει. Δεν θέλω να μου φωνάζουν. Όταν μου φωνάζουν αρχίζω κι εγώ να ουρλιάζω και να χτυπάω τα χέρια μου. Η κυρία Αργυρώ δεν μου φωνάζει. Η κυρία Αργυρώ μου έδωσε ένα χαρτί και ένα μολύβι και μου έδειξε ακριβώς τι πρέπει να κάνω. Το είπε ζωγραφική. Κ εγώ έχω μάθει να ζωγραφίσω. Όλοι λένε ότι έχω ταλέντο στη ζωγραφική και θαυμάζουν τις ζωγραφιές μου! Δεν μου είναι και δύσκολο. Ό, τι σκέφτομαι το ζωγραφίζω. Άλλωστε, εγώ δεν σκέφτομαι με λέξεις, σκέφτομαι με εικόνες! Η κυρία Αργυρώ λέει ότι έχω και άλλα ταλέντα που ούτε που το φανταζόμουν. Για παράδειγμα, θεωρεί ταλέντο που θυμάμαι απέξω και αναγνωρίζω όλες τις μάρκες αυτοκινήτων (το είπα και πριν, λατρεύω τα αυτοκίνητα!) αλλά και πολλούς αριθμούς τηλεφώνων. Τους θυμάμαι ακόμα κι αν τους δω μόνο μια φορά.

Από τότε που γνώρισα την κυρία Αργυρώ η ζωή μου έχει γίνει πιο εύκολη. Όχι μόνο γιατί μπορώ να συνεννοηθώ μαζί της, αλλά και επειδή εξήγησε και στους γονείς μου όλα αυτά που ήθελα και δεν μπορούσα να τους τα εξηγήσω εγώ. Τώρα, ακόμα και η αδερφή μου με καταλαβαίνει πιο πολύ και δεν έχουμε γκρίνιες!

Και στο σχολείο έχω μάθει πολλά πράγματα. Ό, τι θέλει να μου διδάξει μου το διδάσκει μέσα από τα αυτοκινητάκια. Σου είπα πόσο μου αρέσουν! Κι εκείνη το έχει καταλάβει κι έτσι μπορώ να μαθαίνω τα πάντα! Εχθές έμαθα να μετράω τις ρόδες των αυτοκινήτων και να βγάζω μερικές. «4 ρόδες έχει το ένα αυτοκίνητο. Αν βγάλω τη μία, μένουν 3». Σήμερα όλη μέρα μετράω τις ρόδες των αυτοκινήτων!

Έχω μάθει ακόμα κι άλλα πράγματα: πώς να κρατάω το κουτάλι για να φάω, ότι δεν πρέπει να ρίχνω το φαγητό κάτω ούτε να σπάω διάφορα αντικείμενα. Η μαμά μου μου έμαθε να δένω τα κορδόνια μου και να στρώνω το κρεβάτι μου! Είμαι σίγουρος ότι σιγά σιγά θα μάθω και άλλα πολλά πράγματα.

Αυτή είναι λοιπόν η ζωή μου. Ευχάριστη αλλά και με δυσκολίες. Όπως η ζωή κάθε παιδιού. Ίσως εγώ να θέλω έναν πιο ιδιαίτερο τρόπο για να με προσεγγίσει κάποιος. Όταν βρεθεί όμως ο τρόπος αυτός (όπως τον βρήκε η κυρία Αργυρώ) τότε η δυσκολίες εξαφανίζονται!

Υ.Σ. Έχω ακούσει κάποιους να με φωνάζουν αυτιστικό. Μα προτιμώ το ‘Αχιλλέας’! Αυτό είναι το όνομα μου. Ο αυτισμός είναι απλώς ένα από τα χαρακτηριστικά μου. Και να σου πω την αλήθεια, μου αρέσει αυτό που είμαι! Και ξέρω πως οι δικοί μου άνθρωποι με αγαπούν για αυτό ακριβώς που είμαι! Μου το λένε συνέχεια… κι ας κάνω πως δεν τους ακούω!»


Ο Αχιλλέας έχει λάβει διάγνωση αυτιστικής διαταραχής. Ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του είναι κοινά με πολλά αυτιστικά παιδιά. Όμ

ως, σε κάθε παιδί μπορεί να εμφανιστούν με διαφορετικό συνδυασμό και σε διαφορετικό βαθμό έντασης. Να επισημάνουμε ότι η διάγνωση αυτισμού δεν συνεπάγεται απαραίτητα χαμηλό νοητικό επίπεδο. Το νοητικό επίπεδο των παιδιών με αυτισμό μπορεί να κυμανθεί από πολύ υψηλό μέχρι επίπεδο νοητικής υστέρησης. Ο βασικός τομέας που επηρεάζεται από τον αυτισμό είναι αυτός της αλληλεπίδρασης με τον κοινωνικό περίγυρο. Προτιμούν την απομόνωση, καθώς δεν επιτρέπουν τη συμμετοχή άλλων στον κόσμο που δημιουργούν.

Θα ήθελα να ευχαριστώ πολύ την εκπαιδευτικό Λούντζη Κωνσταντίνα για τις πολύτιμες πληροφορίες και συμβουλές της, όπως και το μικρό μου μαθητή Ν. γιατί με βοήθησε να καταλάβω τη διαταραχή του αυτιστικού φάσματος και να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Κακούρος, Ε., Μανιαδάκη Κ.,(2006) Ψυχοπαθολογία παιδιών και εφήβων, Αναπτυξιακή προσέγγιση. ΑΘΗΝΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΡΔΑΝΟΣ

Πηγή :fylada.blogspot.gr

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΑΜΕ ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΑΜΕ ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΙΣ ΑΛΑΝΕΣ

«Το παπούτσι σου βρωμάει, αλλαξέ το». Αν σας θυμίζει κάτι αυτή η φράση, τότε πιθανότατα, περάσατε ευχάριστα παιδικά χρόνια!

Αν με ρωτήσει κάποιος πώς ήταν μία συνηθισμένη μέρα των παιδικών μου χρόνων θα του πω ότι στα διαλείμματα παίζαμε αμπάριζα κι όταν σχολάγαμε παίζαμε αμέτρητα άλλα παιχνίδια στην αυλή του σχολείου. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Όταν επιστρέφαμε με τον αδερφό μου προς το σπίτι δεν θυμάμαι να υπήρξε φορά που να μην πούμε «Όποιος φτάσει τελευταίος είναι βλάκας!». Τρώγαμε, διαβάζαμε (ή κάναμε ότι διαβάζουμε), τα απογεύματα φτιάχναμε δεντρόσπιτα και τα βράδια ξεχυνόμασταν στους δρόμους, όπου μας περίμενε όλη η γειτονιά για να παίξουμε κρυφτό σε περίμετρο τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων.

Σήμερα λόγω –μεταξύ άλλων- της αύξησης της εγκληματικότητας (ή του φόβου των γονιών) αλλά και κυρίως λόγω της εδραίωσης των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, τα παιχνίδια στις αλάνες τείνουν να φθίνουν.

Συλλέξαμε τα ομαδικά παιχνίδια που παίζαμε μικροί, για να μην τα ξεχάσουμε και να τα γνωρίσουμε στα παιδιά μας. Πείτε μας εσείς ποια από αυτά και ποια άλλα παίζατε.

Πώς «τα βγάζατε»;

Καταρχήν πριν ξεκινήσουν τα περισσότερα παιχνίδια, έπρεπε να αποφασιστεί ποιος θα παίξει πρώτος. Ήταν λοιπόν η ώρα για ένα από τα παρακάτω (ή κάποιο άλλο) ποιηματάκια:

«Άκατα μάκατα σούκουτου μπε, άμπε φάμπε ντόμινέ, άκατα μάκατα σούκουτου μπε άμπε φάμπε βγε»

«Είσαι κινεζάκι; Ναι! Τρως πολύ ρυζάκι; Ναι! Πό-σες κου-τα-λί-τσες την η-με-ρα τρως;»

«Α μπε μπα μπλομ, του κίθε μπλομ, α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ μπλιμ μπλομ» και σε κάποιες παραλλαγές ακολουθούσε το: «Πού θα πας εκεί; Στη Βόρεια Αμερική να βρεις και τον Ερμή που παίζει μουσική».

«Ω μαριάμ μαριάμ μαριάμ σι ντορεμί μακαρό μακαρό λέο λέο πτι πτι πτι λέο λέο πτι πτι πτι, ουάν του θρι».

«Το παπούτσι σου βρωμάει, αλλαξέ το». 

«Ανέβηκα σ' ένα χωριό και είδα ένα γουρούνι το κοίταξα καλά καλά και μου΄φαγε τη μούρη. Γω γω γω, συ συ συ. Το γουρούνι είσαι 'συ!» 

«Ένα δύο τρία, πήγα στην Κυρία μου 'δωσε ένα μήλο μήλο δαγκωμένο το 'δωσα στην κόρη έκανε αγόρι το 'βγαλε Θανάση σκούπα και φαράσι»

«Πέτρα – ψαλίδι – μολύβι – χαρτί»

Κρυφτό

«Πέντε, δέκα, δεκαπέντε…». Το κρυφτό είναι ο λόγος που μάθαμε την προπαίδεια του 5 πριν την ώρα μας! Το παιχνίδι δεν χρειάζεται συστάσεις. Φτου ξελευθερία για όλους!

Μακριά γαϊδούρα

Οι μισοί συμμετέχοντες πρέπει να σκύψουν ο ένας μετά τον άλλο και οι υπόλοιποι παίρνουν φόρα και πηδάνε από πάνω τους για να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν. Όποιος πέσει, χάνει!

Αμπάριζα

"Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω και κανένα δεν το λέω!" Η αμπάριζα παίζεται με δύο ομάδες. Η κάθε ομάδα ορίζει ένα δέντρο για «αμπάριζα» ή «μάνα» και σκοπός της είναι να την προστατεύσει. Ένα παιδί από κάθε ομάδα παίρνει φόρα και τρέχει προς την αντίπαλη και ο ένας προσπαθεί να αγγίξει τον άλλον. Όποιος προλάβει αιχμαλωτίζει τον αντίπαλο. Το παιχνίδι συνεχίζεται μέχρι να μείνει ο τελευταίος παίκτης, ο οποίος πρέπει να προστατέψει τη μάνα του από (έως 2) αντιπάλους. Μπορεί να προσπαθήσει να ελευθερώσει τους αιχμάλωτους συμπαίκτες του για να τον βοηθήσουν, με ένα άγγιγμα. Τότε αυτοί φωνάζουν: "Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω και κανένα δεν το λέω." Νικήτρια είναι η ομάδα που θα φυλακίσει όλους τους αντίπαλούς παίχτες.

Αγαλματάκια

Παίζεται από τρία παιδιά και πάνω. Ένα παιδί κλείνει τα μάτια και λέει «Αγαλματάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;». Όσο το λέει τα άλλα παιδιά κινούνται. Αν όμως ανοίξει τα μάτια του και κάποιο παιδί κουνιέται ακόμα, τότε φυλάει εκείνο.

Αυγοδρομίες

Ένα κουτάλι στο στόμα. Ένα αυγό πάνω στο κουτάλι. Ένας αγώνας δρόμου. Τα υπόλοιπα τα φαντάζεστε! Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και οι τσουβαλοδρομίες, οι σακουλοδρομίες και οι σκυταλοδρομίες!   

Κλέφτες και αστυνόμοι

Δύο οι ομάδες: Οι κλέφτες και οι αστυνόμοι. Οι αστυνόμοι πρέπει να πιάσουν τους κλέφτες ακουμπώντας τους και οι κλέφτες προφυλάσσονται αν ακουμπήσουν με την πλάτη κάτω ή στον τοίχο ενώ για να κερδίσουν πρέπει να ακουμπήσουν στην πλάτη τους αστυνόμους.

Κουτσό

Το σχέδιο με τις κιμωλίες στα πεζοδρόμια είναι χαραγμένο στη μνήμη μας και ας εκλείπει πλέον. Το παιχνίδι έχει πολλές παραλλαγές με πιο δημοφιλή αυτήν. 

Το κυνηγητό

Όταν βαριόμασταν σαν παιδιά, το πρώτο που λέγαμε ήταν «παίζουμε κυνηγητό;». Οι κανόνες απλοί: Ένας κυνηγά κι οι υπόλοιποι τρέχουν να κρυφτούν. Υπάρχει και "ξελέ" (κυνηγημένος να ελευθερώσει φυλακισμένο) καθώς και "μάνα" (άσυλο).

Μέλισσα

"Περνά - περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα κλωσσόπουλα. Ζουμ - ζουμ - ζουμ να οι μέλισσες περνούν για να δούμε τι θα πουν". 

Μπιζ

Βίαιο παιχνίδι αλλά πολύ διασκεδαστικό! Κάποιος κλείνει τα μάτια του και ένας από τους υπόλοιπους τον χτυπάει. Όταν γυρνάει, όλοι φώναζαν "μπιζ" και σηκώνουν το ένα χέρι. Η "μάνα" τότε ανοίγει τα μάτια και πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε.

Πατητό

Όλα τα παιδιά ενώνουν τα πόδια τους. Μόλις φωνάξουν «πατητό» πρέπει να τραβήξουν τα πόδια τους πίσω. Φωνάζουν νούμερα «πρώτος», «δεύτερος» κ.ο.κ. και ο καθένας παίζει με τη σειρά του. Ο ένας πρσπαθεί να πατήσει τον άλλο πηδώντας. Πηδούν όμως και αυτοί, τους οποίους οι άλλοι προσπαθούν να πατήσουν, ώστε να αποφύγουν το πάτημα.

Η μικρή Ελένη

"Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της. Σήκω επάνω, κλείσε τα ματάκια σου και πιάσε όποιον θες." Και αυτό ακριβώς έπρεπε να κάνει! 

Τα μήλα 

Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα είναι "μέσα" και η άλλη "έξω" (δηλαδή εντός και εκτός ενός κύκλου). Τα παιδιά που είναι έξω ρίχνουν την μπάλα. Αν η μπάλα ακουμπήσει κάποιο παιδί από μέσα, χάνει. Αν όμως την πιάσει, κερδίζει μια ζωή ακόμα.

Μέντα μέντα*

Οι δυο αντίπαλες ομάδες βρισκόταν παραταγμένες η μια απέναντι στην άλλη και σε κάποια απόσταση και τα μέλη της καθεμιάς κρατιόνταν σφιχτά από τα χέρια. Τότε υπήρχε μεταξύ τους ο παρακάτω διάλογος.

- Τα μέντα μέντα
- Τα μελεγγίτικα
- Να μας τα στείλετε
- Με ποιον;
- Με όποιον θέλετε.

Τότε η ομάδα έστελνε την πιο δυνατή που έτρεχε με δύναμη για να κόψει τα χέρια των κοριτσιών της αντίπαλης ομάδας. Αν τα κατάφερνε, έπαιρνε ένα παιδί στην ομάδα του. Αν δεν τα κατάφερνε τότε το κρατούσαν οι αντίπαλες. Νικήτρια ήταν η ομάδα που μάζευε τις πιο πολλές.

Προσβολές*

Οι προσβολές παιζόταν κυρίως με δυο ομάδες. Μια αγοριών και μια κοριτσιών. Η ομάδα των κοριτσιών συνεννοούνταν και κάθε κορίτσι διάλεγε ένα αγόρι. Αυτό ήταν μυστικό. Τα αγόρια τώρα έπρεπε να μαντέψουν πιο κορίτσι τους διάλεξε και να πάει σ' αυτό και να το ρωτήσει "με θες;" Αν το πετύχαινε τότε του κορίτσι του έλεγε ναι και έφευγαν μαζί. Αν δεν το πετύχαινε τότε το κορίτσι του γύριζε την πλάτη και το αγόρι έχανε κι έπαιρνε την προσβολή.

*Από το Δημοτικό Σχολείο Παναγίας Θάσου. Περιβαλλοντική εργασία με θέμα: "Το παιδία και το παιχνίδι". Υπεύθυνος δάσκαλος: Καβάζης Γιώργος.

Μουσικές καρέκλες

Βάλτε μουσική! Τα παιδιά χορεύουν γύρω από τις καρέκλες (μία λιγότερη από όσοι είναι οι παίκτες). Μόλις σταματήσει η μουσική πρέπει να καθίσουν όλα τα παιδιά. Ένα, όμως δεν θα προλάβει να βρει ελεύθερη καρέκλα και

Παιχνίδια για… μεγαλύτερους

Πυθεία: Θάρρος ή αλήθεια; Τι επιλέγατε εσείς;

Μπουκάλα: «Μακάρι να μου τύχει να φιλήσω τον Ροδόλφο!»

Παιχνίδια για δύο

Πεντόβολα: Βόλοι και πεντόβολα! Γιατί σταματήσαμε να το παίζουμε αυτό το παιχνίδι;

Λάστιχο: Μια απορία: Πώς τα κάναμε αυτά τα περίπλοκα;

Σκοινάκι:  Και τώρα, ούτε να περπατήσουμε μέχρι το περίπτερο δεν αντέχουμε!

Πηγή : mama365.gr

ΜΑΘΕΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΟΠΙΡΟΥΝΑ

ΜΑΘΕΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΩΕΙ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΟΠΙΡΟΥΝΑ

Θέλετε το παιδί σας να ξεκινήσει να τρώει με κουτάλι και πιρούνι και όχι με τα χέρια; Διαβάστε παρακάτω μερικές χρήσιμες συμβουλές που θα το βοηθήσουν να περάσει από αυτό το στάδιο της βρεφικής ανάπτυξης. 

Αρχικά ήταν χαριτωμένο όταν το μωρό σας χρησιμοποιούσε τα δάχτυλά του για να τρώει και κατέληγε να λερώνει με φαγητό το πρόσωπό του, τα ρούχα του, τα μαλλιά του, ακόμα και το πάτωμα.

Αλλά άπαξ και το μωρό σας φτάσει στη νηπιακή ηλικία και εσείς ακόμα μαζεύετε μακαρόνια από τον τοίχο, ήρθε η ώρα ν’ αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό μπορεί να νομίζετε ότι δεν θα γίνει ποτέ αλλά θα γίνει!

Στην ηλικία των δύο ετών, το παιδί σας έχει τις φυσικές δεξιότητες να χρησιμοποιεί μαχαιροπίρουνα και να πίνει από κούπα με το ένα χέρι. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα στο τραπέζι θα κυλάνε πάντα ομαλά. Ακόμα και αν αρέσει στο παιδί σας η ιδέα να χρησιμοποιεί πιρούνι και κουτάλι των ‘μεγάλων’, μερικές φορές ίσως να είναι πολύ πεινασμένο ή κουρασμένο για να μπει σε αυτό τον κόπο.

Εδώ είναι μερικές συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να κρατήσετε το παιδί σας στο σωστό δρόμο:

Δώστε το παράδειγμα. Πιθανώς να μην μπορείτε πάντα να τρώτε με το παιδί σας, αλλά να κάθεστε να φάτε μαζί του όσο πιο συχνά γίνεται και έτσι μπορεί να σας παρακολουθεί πώς τρώτε με μαχαιροπίρουνα. Δεν θα περάσει πολλή ώρα και θα προσπαθήσει να σας αντιγράψει.

Να επιμένετε. Δώστε στο παιδί σας μαχαιροπίρουνα σε κάθε γεύμα αφού γνωρίζει πλέον πώς να τα χρησιμοποιεί, ακόμα και αν δεν θέλει. Με τον καιρό, θα ξεκινήσει να καταλαβαίνει πώς τρώνε οι μεγάλοι άνθρωποι.

Μην το πιέζετε. Τις μέρες που δεν θέλει να χρησιμοποιήσει το κουτάλι ή το πιρούνι, μην το κάνετε θέμα. Το να μαλώνετε με το παιδί σας θα καταλήξει μόνο σε τσακωμό και θα κάνει τις ώρες του φαγητού δυσάρεστες για όλους.

Να είστε υπομονετικοί και αφοσιωμένοι στο πρόγραμμα. Πριν να το καταλάβετε, θα έχετε ένα καθώς πρέπει νεαρό που θα τρώει μαζί σας στο τραπέζι!

Πηγή : pampers.gr